Bestaande bouwmaterialen als basis, en dan de puzzel leggen

Met de aankoop van deze boerderij, kwam voor Peter en Anneke een droom uit. En hoe mooi is het dan dat we bij Balemans mogen meewerken aan het verder inkleuren van deze droom.

Ruim een half jaar waren we met een vaste ploeg medewerkers en onderaannemers op het erf bij Peter en Anneke te vinden. ‘Nu ons werk erop zit, is er één ding wat ik het meest ga missen’, zegt verantwoordelijk vakman Rob. ‘Dat is de samenwerking met Peter en Anneke.'

Met zoveel plezier gewerkt

Rob vervolgt: ‘Peter en Anneke hadden zelf allerlei oude bouwmaterialen weten te vinden; wij kregen de vrijheid om daar het juiste mee te doen. Het tegelwerk op de vloeren is daarvan een mooi voorbeeld. De tegels waren afkomstig van verschillende partijen, waaronder uit Italië. De kleuren, afmetingen en diktes verschilden. In je eentje krijg je deze hoeveelheid niet goed verwerkt. Daarom koos ik voor een samenwerking tussen onze eigen metselaar Francois en een externe tegelzetter Dennis. Dat werkte perfect. Francois maakte de juiste combinaties en wist perfect waar alles stond, zodat Dennis vaart kon houden met leggen en inwassen. Verder vormden Stef en Kevin het vaste team; jonge gasten die zo gemotiveerd hebben gewerkt en van dit project weer zoveel over het restauratievak hebben geleerd. Echt iedereen ging hier elke dag met plezier naar toe. En elke dag startte goed met lekkere Italiaanse koffie!’

Omgaan met ‘bouwlittekens’

Uitdagingen waren er in dit project ook. Waarbij het stabiliseren van de boerderij volgens Rob de grootste uitdaging was. Rob: ‘Voordat je met een project als dit begint, kijk je eerst goed hoe vaak er al is verbouwd en waar de ‘bouwlittekens’ zitten. Daar maak je een plan op. Het terugbrengen van de spankracht was essentieel, wat we bij start voor elkaar kregen met een tijdelijke verankering in de vorm van een trekstang. In een later stadium zijn er stalen balken tegen de gevels geplaatst om alles letterlijk bij elkaar te houden. Dat was een puzzel, net als de plaatsing van de gietijzeren trap. Om te voorkomen dat je je hoofd stoot als je deze trap gebruikt, hebben we hem een paar treden ingekort en het bovenste plateau iets dunner gemaakt. De vrijheid die we kregen om met al deze bestaande materialen iets te doen, daar kun je alleen maar dankbaar voor zijn.’

Fotografie: Ron Huizer

Tekst: Hennie van de Kar-Vervooren